ਮੇਰੀ ਜਿੰਗਦੀ ਦਾ ਸੱਭ ਤੇਂ ਜਿਅਾਦਾ ਕੁਸ਼ ਦਿੱਨ

ਸਤ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਓਮੇਸ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਮਿਚਿਗਨ ਵਿਚ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਾਂ.  ਆਜਕਲ ਮੇਰਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਹੁਤ ਅੱਛਾ ਹੈ।  ਕਲ ਮੈ ਖੀਆਲ ਹੈ ਕੀ ਕਿਹੜਾ ਦਿਨ ਮੇਰਾ ਮਨਪਸੰਦ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਮਨਪਸੰਦ ਦਿਨ ਹੈ ਇਹ ਦਿਨ ਮੈ ਗੁਨੀਤ ਨੂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ.  ਗੁਨੀਤ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਆਦਮੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਬਿਹਤਰ ਦੋਸਤ ਹੈ।  ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਲੀ ਵਾਰ ਗੁਨੀਤ ਨੂ ਮਿਲਿਆ ਅੱਸੀ ਸੰਦੀਪ ਦਾ ਗ੍ਾਦਵਾਛਨ ਪਾਰਟੀ ਵਿਚ.  ਗੁਨੀਤ ਦਾ ਭਰਾ ਸੰਦੀਪ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ.   ਪਾਰਟੀ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਖਾਣਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਗੇਮ ਸੀ ਅਤੇ  ਅੱਸੀ ਮੂਨ ਬਉੰਸ ਦੇ ਵਿਚ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।  ਮੂਨ ਬਉੰਸ ਖੇਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੱਸੀ ਕੁਰਸੀ ਬੈਠ ਕੇ ਗਲ-ਬਾਤ ਕੀਤੀ ਸੀ.   ਪਾਰਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੱਸੀ ਦੋ ਸਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ.  ਏਕ ਵਾਰ, ਸਾਡਾ ਸਕੂਲ ਦਾ ਫੁਟਬਾਲ ਟੋਲਿਆ ਏਕ ਗਾਮੇ ਵਿਚ ਖੇਡੇ ਸੀ.  ਇਹ ਗੇਮ ਵਿਚ ਅੱਸੀ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਮਿਲੇ ਸੀ।  ਗੇਮ ਤੋਂ  ਬਾਅਦ ਅੱਸੀ ਬਹੁਤ ਗਲ-ਬਾਤ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਗੁਨੀਤ ਮੇਨੂ ਸੱਦਾ ਦਿਤਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ.  ਏਸ ਵਾਰੀ ਮੈ ਫੁਲ ਕੇ ਬੜੋਲਾ ਹੋਇਆ.  ਮੈ ਗੁਨੀਤ ਦਾ ਘਰ ਜਾਂ ਕੇ ਗੁਨੀਤ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸਾਰੇ ਮਿਲਿਆ ਸੀ.  ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਹੈ ਅੱਤੇ ਮੈ ਗੁਨੀਤ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਸੀ.  ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਬਹੁਤ ਵਾਡਾ ਹੈ ਅੱਤੇ ਗੁਨੀਤ ਇਕ ਲੰਬਾ ਸੈਰ ਦਿਤਾ ਸੀ।  ਇਹ ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਮੈ ਗੁਨੀਤ ਦੀ ਗ੍ਾਦਵਾਛਨ ਪਾਰਟੀ ਗਿਆ ਅੱਤੇ ਮੈ ਗੁਨੀਤ ਦਾ ਦੋਸਤਾਂ ਮਿਲਿਆ.  ਮੈ ਤੇ ਗੁਨੀਤ ਤੇ ਗੁਨੀਤ ਦਾ ਦੋਸਤਾਂ ਬਹੁਤ ਗਲ-ਬਾਤ ਕੀਤੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅੱਸੀ ਗਲ ਕੀਤੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਮਿਚਿਗਨ ਦੇ ਬਾਰੇ.  ਏਸ ਵਾਰੀ ਮੈ  ਬੜਾ ਦੋਸਤਾਂ ਬਣਾਇਆ.  ਗੁਨੀਤ ਬਹੁਤ ਖਾਸ ਦੋਸਤ ਹੈ ਕਿਉਕਿ ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵੀ ਹਨ। ਏਸ ਸਾਲ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਅੱਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਕਲਾਸ ਇਕੱਠੇ ਲੈਂਦੇ.  ਆਜਕਲ ਮੈ ਅਤੇ ਗੁਨੀਤ ਨੂੰ  ਬਹੁਤ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਅੱਤੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਅੱਸੀ ਘਰ ਇਕੱਠੇ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ.  ਹੁਣ ਅੱਸੀ ਨਹੀਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਅੱਸੀ ਹੁਣ ਵੀ ਚੰਗਾ ਦੋਸਤਾਂ. 

ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ

ਸਤ ਸੀ੍ ਅਕਾਲ। ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਨਿਖਿਲ ਸ਼ਹਾ ਹੈ। ਮੈ ਯੂਨਿਵਰਸਿਟੀ of ਮਿਸ਼ਿਗਨ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।  ਜਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਗੁਜਰਾਤੀ ਹਾਂ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।  ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਬਹੁਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।  ਮੈਂ ਐਮਾਰਿਠਸ ਐਇਰਲਾਈਨਸ ਲੈਵਾਂ ਨਯੂ ਯੋਰਕ ਦਾ ਹਾਵਾਈ ਅਡਾ ਤੋ।  ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦਾ ਹਾਵਾਈ ਅਡਾ ਲਾਂਡ ਕਰਾਂ।  ਮੈਂ ਤੱਤ ਪਿੰਡ ਜਾਵਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪਿੰਡ ਨਾਹੀਂ ਗਿਆ। 

ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।  ਮੈਂ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕੈਮਰਾ ਖਰੀਦਾਂ।  ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਕੈਮਰਾ ਬਹੁਤ ਖਰਾਬ ਹੈ।  ਸਾਰੇ ਬੁਠਿਨ ਨਾਹੀਂ ਚਹਲਦੇ, ਤੇ ਫੋਠੋ ਦਾ ਖਾਸੀਅਤ ਬਹੁਤ ਬਹੁਤ ਬਹੁਤ ਖਰਾਬ ਹੈ।  ਮੇਰਾ ਮਾਤਾ ਜੀ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਦਿਨ ਲੀਏ ਨਵੀਂ ਕੈਮਰਾ ਦਾ ਪੈਸਾ ਦਿਤੀ ਤੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਣਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈ ਇੱਕ ਕੈਮਰਾ ਖਰੀਦਾਂਗਾ।  ਮੈਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪੇਂਡੂ ਦੇ ਕੋਲ ਮੈਨੂੰ ਗਪ ਸ਼ਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੇਂਡੂ ਦੇ ਕੋਲ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲਣਾ  ਸਾਧ ਕਰਾਂ।  ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਮੈ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਾ।  ਮੈਂ ਉਹ ਪੇਂਡੂ ਦੇ ਜਿੰਦਾਗੀ ਮਹਾਰਤ ਕਰਾਂ।  ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵੀ ਮੱਖਣ ਬਣਉਂਦਾ। 

ਦੋ ਹਫਤੇ ਦਾ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂ।  ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।  ਪਹਿਲਾ ਮੈਂ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਜਾਵਾਂ।  ਮੈਂ ਦਸਿਆ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਬਹੁਤ ਖੁਬਸੂਰਤ ਹੈ। ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਿਤ ਵੀ ਹੈ।  ਬਹੁਤ ਲੋਗ ਵਿਸ਼ਵ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਕੀਅਲ ਹਨ।  ਮੇਰਾ ਦੋਸਤਾਂ ਪੁਚਿਆ ਬਹੁਤ ਫੋਠੋ ਲੈਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।  ਮੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਾਤੀ ਚੜ੍ਹਾਂ।  ਮੈਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਹੈ ਤੇ ਹਾਤੀ ਚੜ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਮਾਜਾ ਆਵਾਂ।

ਮੈਂ ਵੀ ਮੁੰਬਾਈ ਜਾਵਾਂ।  ਮੇਰਾ ਸਾਰੇ ਪਾਰਿਵਾਰ ਉੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁਸਾ ਬਣਾਂ।  ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਭਾਰਤ ਜਾਣਾ ਤੇ ਸਿਰਫ ਪੰਜਾਬ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਂ ਮਿਲਦਾ।  ਮੈ ਆਪਣੇ ਕਸਿਨ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਾ ਕਰੀਏ।  ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਰੈਸਟਰਾਨਠ ਜਾਈਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਖਾਈਏ।  ਵੀ ਅਸੀਂ ਜੂਹੂ ਸਾਹਿਲ ਜਾਈਏ।  ਜੂਹੂ ਸਾਹਿਲ ਮੁੰਬਾਈ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਸੰਦ ਜਗਾ ਹੈ।  ਅਸੀਂ ਸਾਹਿਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਕਰਿਕੇਟ ਖੇਡੀਏ।

ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਤੇ ਮੁੰਬਾਈ ਜਾਵਾਂ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਾ ਆਵਾਂ।

ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ - ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਅਟਲ

ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ - ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਅਟਲ

ਸਤ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਜੀ. ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਅਟਲ ਹੈ. ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ.
ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾਜੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਹਨ. ਓਥੇ ਮੇਰੇ ਦਾਦੀਮਾ ਤੇ ਦਾਦਾਪਾ ਰਹੰਦੇ ਹਨ. ਤੇ ਓਸ ਦੇ ਭਾਨ ਭਰਾ ਤੇ ਓਸ ਦੇ ਬੱਚੇ  ਰਹੰਦੇ ਹਨ. ਮੈਂ ਓਸਨੂ ਮਿਲਣ ਜਾਵਾਂਗਾ.  ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ-ਦਾਦੀ ਨੇ ਜਲੰਧਰ ਦੀ ਹਰਦ੍ਯਾਲ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਰਹੰਦੇ. ਸ਼ਿਅਦ ਮੈਂ ਓਥੇ ਰੇਹੰਵਾਂਗਾ.  ਮੇਰੀ ਦਾਦੀਮਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਭਾਨ ਦੇ ਦੋ ਪੋਤਰੇ ਹਨ. ਮੇਰੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਵੀਰਜੀ, ਜੋਧਨਦੀਪ ਤੇ ਬਿਕਰਮਦੀਪ. ਅਜੇ ਜੋਧਨਦੀਪ ਅਮਰੀਕਾ ਆਗਿਆ ਹੈ ਪਰ ਬਿਕਰਮਦੀਪ ਹਾਲੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿਚ ਰਹੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪੇਹ੍ਲਾਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਓਹ ਜਜ ਬਣਗਿਆ. ਇਸ ਅਗਲੇ ਜਾਨਵਾਰੀ ਓਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਵੇਗਾ. ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਫੰਕਸ਼ਨ ਜਰੂਰ ਅਟੇੰਡ ਕਰਾਂਗਾ। ਸ਼ਾਦੀ ਦੀ ਮੇਲਾ ਜਾਨ ਦੀ ਮਜਾ ਆਉਂਦੀ ਹਨ. ਮੇਰੇ ਤਾਇਆਜੀ ਦੇ ਘਰ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕਯਲ ਹੈ ਕੀ ਵਿਆਹ ਓਥੇ ਹੋਵੇਗਾ. ਵਸੇ ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਨਹੀ ਚੰਗਾ ਟਾਈਮ  ਵਾਸਤੇ ਗਿਆ ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵੀ ਜਾਣਾ ਦੇਖਣਾ.
ਅਗਲੇ ਵਾਰੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਗਿਆਹ ਸੀ ਮੇਰੇ ਭੁਆਜੀ ਦੀ ਬਚੇ, ਇਕ ਮੁੰਡਾ ਤੇ ਇਕ ਕੁੜੀ, ਸਿਰਿਫ ਇਕ ਦਿਨ ਵਾਸਤੇ ਮਿਲੇ ਸਨ. ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਪਟਿਆਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਓਸਨੂ ਮਿਲਾਂਗਾ. ਕੁੜੀ ਦੋਨੋਆ ਦੀ ਵਡੀ ਹੈ ਤੇ ਓਹ ਦੇੰਟਲ  ਕਰ ਰਹਈ  ਹੈ. ਓਸ ਦੀ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਇੰਜੀਨੀਰਿੰਗ ਕਾਲਜ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਗਲੇ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਸ੍ਰੀ ਹਰਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਨਹੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ. ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਮੈਂ ਚੌਂਦਾ ਹਾਂ  ਕੀ ਮੈਂ ਓਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ.
ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ ਤੇ ਹਾਲੇ ਤਕ ਮੈਂ ਬਹੁਤਾਂ ਚੀਝਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਹਾਂ. ਇਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਗਲੇ ਵਾਰੀ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਮੈਂ ਕੜੇ ਕੜੇ  ਯਾਦਗਾਰ ਦੇਖਣ ਜਾਵਾਂਗਾ.  ਰੇਡ ਫੋਰਟ ਦੇਖਣੀ ਪਵੇਗੀ. ਤੇ ਮੈਂ ਜਲਿਆਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ ਵੀ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹਿਦਾ ਹੈ.
ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਹੀ ਪੇਹ੍ਲਾਂ ਮੈਂ ਪਿੰਡ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਮੈਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੋਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ. ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਪਿੰਡ ਦਾ ਨਾਂ ਮੰਸੂਰਪੂਰ ਹੈ. ਤੇ ਮੇਰੇ ਦਾਦਾਜੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਓਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕੀਤਾ. ਓਹ ਗੁਰਦਵਾਰਾ ਤੇ ਸਕੂਲ ਬਨਾਥਾ. ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਇਕ ਸ੍ਕੋਲਾਰ੍ਸ਼ਿਪ  ਨੇ ਬਣਾਇਆ.  ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਓਥੇ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ.

ਜੇ ਮੈ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ. ਰਾਜਨ ਸ਼ਰਮਾ

ਸਤ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ, ਮੇਰਾ ਨਾ ਰਾਜਨ ਹਾਂ. ਉਨਿਵੇਰ੍ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ. ਸਾਲ ੨੦੦੮ ਮੈ ਪੰਜਾਬ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਵਾਰੀ ਸੀ. ਜੇ ਮੈ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਤਾਂ ਮੈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਿਲਾਂ . ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਭੈਣਾਂ, ਤੇ ਦੂਸਰੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ. ਅੱਸੀ ਦੇਤ੍ਰੋਇਤ ਹਵਾਈ ਅਡਾ ਤੋ ਛਡਆਂਗੇ ਤੇ ਦਿੱਲੀ ਪੁਜਾਂਗੇ. ਯਾਤਰਾ ਚੌਦਾਂ ਘੰਟੇ ਹੈ ਤੇ ਹਵਾਈ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਬਹੁਤ ਖਰਾਬ ਹੈ. ਜਦੋ ਅੱਸੀ ਪੁਜਾਂਗਾ, ਅੱਸੀ ਪੰਜ-ਛੇ ਘੰਟੇ ਗਡੀ ਚਲਾਉਣਾ ਪਵੇਗੇ. ਹਰ ਵਾਰੀ ਅੱਸੀ "ਗੁਲਸ਼ਨ ਢਾਬਾ" ਖਾਣਾ ਖਾਦੇ ਹੈ. ਜੇ ਮੈ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਤਾਂ ਮੈ ਪਟਿਆਲਾ, ਲੁਧਿਆਣਾ, ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ, ਤੇ ਇਕ-ਦੋ ਪਿੰਡ ਜਾਵਾਂਗਾ. ਇਸ ਸਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਪਰਵਾਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ. ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹਨ. ਊਹ ਬਹੁਤ ਕਮ ਕਰਦੇ ਲੇਕਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਰਵਾਰ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਖੇਡ ਖੇਡਦੇ. ਜੇ ਮੈ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਮੈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈ ਪਿੰਡ ਜਾਣਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ. ਮੈਨੂੰ ਪਿੰਡ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਹੈ. ਬਚਪਨ ਨੂੰ ਮੈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਪਿੰਡ ਗਿਆ ਸੀ. ਮੈ ਪਰਵਾਰ ਨਾਲ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਚਲਾਂਗੇ ਤੇ ਮੈ ਸਵਾਦ ਖਾਨਾ ਖਾਵਾਂ. ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਮੈ ਤਿਨ-ਚਾਰ ਪਰਾਂਠਾ ਖਾ ਕੇ ਲੱਸੀ ਪੀ ਕੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਾਲ ਬੋਲਾਂਗਾ. ਰਾਤ ਨੂ ਅੱਸੀ ਬਹੁਤ ਸਬਜਿਆਂ ਤੇ ਦਾਲ ਖਾਵਾਂਗੇ. ਹੁਣ ਮੈ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਵਾਰ ਨਾਲ ਮੈ ਬੋਲ ਕੇ ਸਮਾਜ ਸਦਕਾ ਹੋਵੇਗਾ. ਸ਼ਾਹਿਦ ਮੈ ਸਰਦੀ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇ. ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦਾ ਭਤੀਜਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਮੈ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਜੀ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹਿਦਾ ਹਾਂ ਲੇਕਨ ਮੈ ਸਕੂਲ ਵੀ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ. ਜੇ ਮੈ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਤਾਂ ਮੈ ਯਾਤਰਾ ਭੁਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ. ਹੁਣ ਮੈ ਬਹੁਤ ਜਾਣਾ ਚਾਹਿਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਬੀਹ-ਤੀਹ ਸਾਲ ਨੂੰ ਮੈ ਆਪਨੇ ਬੱਚੇ ਪੰਜਾਬ ਲੈਣਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ.

ਜੇ ਮੇਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ

ਜੇ ਮੇਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ

ਜੇ ਮੇਂ ਆਜ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਹਲਾ ਮੇਂ ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ - ਨਾਨੀ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਉਰ੍ਮਾਰ ਟਾਂਡਾ, ਹੋਸ਼ਿਆਰਪੂਰ ਜਾਵਾਂਗੀ । ਉਹ ਮੈਂਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਦੋਂ ਵੀ ਮੇਂ ਉਹਨਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂਨੂੰ   ਬਹੁਤ ਘੁਮਾਂਦੇ ਹਨ । ਮੇਰੀ ਮਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ, “ਬਾਹਰੋਂ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਵਾਸਤੇ ਜਰੂਰ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬੰਦੇ ਹੋਵੇ । ਥਾਨ ਕਿ ਕੋਈ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਨਾ ਉਤਾਵੇ ।” ਇਸੇ ਲਿਆ ਜਿਦੋਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਪਰੀਵਾਰ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਪੰਜਾਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਨਾਨਾ ਜੀ, ਜੋ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਥਾਵਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕਮੰਦੇ ਹਨ ।  

ਅਗਲੀ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਜਿਦੋਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਥਾਨ ਫਿਰ ਮੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਦੇਖਾਂਗੀ ਜਿਹੜੀਆਂ ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਦੇਖੀਆਂ ਸੀ ਭਰ ਹੁਣ ਮੈਂਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਹਾਂ । ਪਹਲਾ ਮੇਂ ਅਮ੍ਰਿਸ੍ਤ੍ਸਾਰ ਘੁਮਾਣ ਜਾਵਾਂਗੀ । ਉਥੇ ਸਵੇਰੇ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ, ਸ਼ਾਮਨੂ ਜਲਿਆਂ ਵੇਲੇ ਭਾਗ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਮਾਂ ਖ਼ਰੀਦਨ ਜਾਵਾਂਗੇ ।   ਹੇਮਕੁੰਟ ਸਾਹਿਬ ਅੱਸੀ ਕਾਫੀ ਵਾਰੀ ਗਾਏ ਹਾਂ । ਅਗਰ ਵਕਤ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅੱਸੀ ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਭਰ ਹਜੂਰ ਸਾਹਿਬ ਜਰੂਰ   ਜਾਵਾਂਗੇ ਕਿਉਂਕਿ   ਮੈਂਨੂੰ ਕੁਝ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਦੋਂ ਅੱਸੀ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਗਾਏ ਸੀ । ਅਗਰ ਵਕਤ ਮਿਲਿਆ ਫਿਰ ਮੈਂ ਪੰਜ ਤਖ਼ਤ ਵੀ ਦੇਖਣਾ ਚੰਵਾਂਗੀ ।  ਇਹ ਮੇਰੀ ਇਕ ਇਛਾ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੀ ।  ਵਿਚ ਕਾਹਦੀ-ਕਾਹਦੀ ਜਲੰਦਰ, ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ, ਤੇ ਲੁਦਿਆਨਾ ਖਰੀਦਾਰੀ ਕਰਨ ਜਾਵਾਂਗੀ ।  ਮੇਰੀ ਮਾ ਦੀ ਇਛਾ ਹੈ ਕੇ ਅੱਸੀ ਪੂਰਾ ਪਰੀਵਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕ ਵਾਰੀ ਤਾਜ ਮਹਲ ਵੀ ਦੇਖਣ ਜਾਇਆ ।  ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕੇ ਉਹ ਹਜੂਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਅੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਜੂਰ ਸਾਹਿਬ ਜਾਨ ਨੂੰ ਕਾਮ ਸੇ ਕਾਮ ਦਸ ਦਿਨ ਲਗਦੇ ਹਾਂ ਓਹਵੀ ਟਰੈਨ ਤੇ ।  ਮੈਂਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਅਗਰ ਅੱਸੀ ਕਾਹਦੀ ਭਾਰਤ ਦੀ ਟਰੈਨ   ਤੇ   ਸਫ਼ਰ ਕਿਥਾ ਹੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ।  ਅੱਸੀ ਹਮੇਸਾ ਗੱਡੀ, ਔਟੋ, ਜਾ ਰਿਕਸ਼ਾ ਤੇ ਹੀ ਬੈਠੇ ਹਾਂ ।   ਤੇ ਸਾਨੂ ਨਾਨਾ ਜੀ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੇ ਮਾ ਸਾਨੂ ਬੁਸ ਤੇ ਸਫ਼ਰ ਕਰਨ ਨਹੀਂ ਡੰਡੇ ।  ਮੈਂ ਪਟਨਾ ਸਾਹਿਬ ਵੀ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹਨੀ ਹਾਂ ।  ਉਥੇ ਜਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਦਸ ਦਿਨ ਲਗਦੇ ਹਾਂ ਗੱਡੀ ਤੇ ਅਗਰ ਅੱਸੀ ਜਾਇਆ ।  ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕਰਨ ਨੂੰ ਮੈਂਨੂੰ ਬਹੁਤ ਲੰਬੀ ਛੁਟੀ ਲਾਨੀ ਪਵੇਗੀ ।

ਜੇ ਮੈ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ

ਸਾਤ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਓਮੇਸ਼ ਹੈ ਤੇ ਮੈ ਉਨਿਵੇਰਸਿਟੀ ਮਿਚਿਗਨ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਪਰਦਾ ਹਾਂ.  ਮੇਨੂ ਪੰਜਾਬੀ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈ ਪੰਜਾਬੀ ਹੈ ਅੱਤੇ ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਿਆ ਵਾਰ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਖਿਆ.  ਕਲ ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ.  ਉਹ ਕਿਹਾ ਪੰਜਾਬ ਬਹੁਤ ਅਛਾ ਜ਼ਮੀਨ ਹੈ ਅੱਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਹੈ।  ਉਹ ਕਿਹਾ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਫਾਰਮ ਬਹੁਤ ਵਡੇ ਹੈ.  ਜੇ ਮੈ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਮੇਨੂ ਸਾਰੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ  ਧਰਤੀ  ਦੇਖਣਾ ਚਾਹਿਦਾ ਹੈ.  ਜੇ ਮੈ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਮੈ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਧੇਕਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।  ਮੈ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾਂ ਮੈ ਜਲੰਦਰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਜਲੰਦਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੈ। ਮੈ ਜਲੰਦਰ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅਛਾ ਧਾਬੇ ਵਿਚ ਖਾਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ. ਮੈ ਜਲੰਦਰ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੋ  ਤਾਰੀਖੀ ਦੀ ਇਮਾਰਤਾਂ  ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਅੱਤੇ ਮੈ ਇਹ ਇਮਾਰਤਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸਿਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ.  ਮੈ ਜਲੰਦਰ ਜਾਂ ਕੇ ਮੈ ਇਕ ਪਿੰਡ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ।  ਪਿੰਡ ਜਲੰਦਾ ਨੇੜੇ ਅੱਤੇ ਮੇਰਾ ਮਾਮਾ ਜੀ ਅੱਤੇ ਉਸਦਾ ਪਾਰਿਵਾਰ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।  ਮੈ ਪਿੰਡ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਢੰਗ ਸਿਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ.  ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਮਾਮਾ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚਿਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਅੱਤੇ ਉਸਦਾ ਸਾਰੇ ਕਹਾਣੀਆ ਮੈ  ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ.  ਮੈ ਪਿੰਡ ਦੀ ਲੋਕਾਂ ਮਿਲਣਾ ਚਚਾਹੁੰਦਾ ਅੱਤੇ ਮੈ ਫਾਰਮ ਦੀ ਕਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ।  ਫਾਰਮ ਤੇ ਮੈ ਬਹੁਤ ਕਾਮ ਕਰ ਸਿਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਅਮਰੀਕਨ ਦਾ ਜੀਵਨ-ਢੰਗ ਬਹੁਤ ਕਰਾਬ ਹੈ।  ਅਮਰੀਕਾ ਵਿਚ ਮੈ ਕਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈ ਬਹੁਤ ਕਰਾਬ ਮੁੰਦਾ ਹੈ।  ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਮੈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਬਕ ਸਿਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ.  ਮੈ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਕੇ ਮੈ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਵੱਡੇ ਦਾਦਾ-ਦਾਦੀ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।  ਮੇਰ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਦੌਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਹੈ।  ਮੈ ਸਾਰੇ ਗੌਰਮਿੰਟ ਦੇ ਇਮਾਰਤਾਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਅੱਤੇ ਮੈ ਸੁਖਨਾ ਝੀਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ.  ਇਹ ਝੀਲ ਬਹੁਤ ਖਾਸ ਕਈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਝੀਲ ਕੁਦਰਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।  ਸੁਖਨਾ ਝੀਲ ਮੈ ਨਿਰਸੰਦੇਹ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ.  ਮੈ ਦਾਦਾ-ਦਾਦੀ ਜੀ ਨਾਲ ਸੁਖਨਾ ਝੀਲ ਵਿਚ ਬੇੜੀ ਚਲਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ.  ਮੈ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਜਾਂ ਕੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਾਪਸ ਆਓ. 

  

         

ਂਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾ

ਸਤ ਸ੍ੀ ਜੀ। ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਗੁਨੀਤ ਸਿੰਘ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਾਂ। ਜਦੋ ਮੈਂ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਮੈਂ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਭਾਰਤ ਗੇੲੀ  ਇੱਕ ਵਿਆਹ ਵਸਤੇ। ਵਿਆਹ ਹੋ ਕੇ ਅਸੀ ਸਾਰੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸ਼ਾਹੁਰ ਦੇਖਣ ਗੇਈ। ਕਿੳਕਿ ਮੈਂ ਛੋਟਾ ਸੀ ਮੈਨੂ ਕੁਝ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਹੇ।

ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਚੀਜਾ ਕਰਾਂਗਾਂ। ਪਹਿਲੀਆਂ, ਮੈਂ ਪਿੰਡ ਦੇਖਾਂਗਾਂ ਕਿੳਕਿ ਮੈ ੳੁਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸੁਨਣਿਆ ਹੇ। ਪਿਡੰ ਪਹੁੰਚਕੇ ਮੈਂ ਖੇਤ ਤੇ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ੳੁਹਤੇ ਖੇਤੀ ਬਾਰੇ ਸਿਖਾਂਗਾ। ਪੰਜਾਬੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਿਅਾਂ ਸੀ ਕੀ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਾਤਾਂ ਬਹੁਤ ਕਾਲੀਅਾਂ ਹਨ ਤੇ ਮੈਂ ੳੁਹ ਦੇਖਨਾ ਚਾੳੁਦਾਂ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਸੁਨਣਿਆਂ ਸੀ ਕੀ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਬਹੁਤ ਚਨਦੀ ਹੈ।

ਜੇ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਜਾਵਾ ਮੈਂ ਢਾਬੇ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਖਾਵਾਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਸੰਦ ਪੰਜਾਬੀ ਖਾਣਾ ਪਨੀਰ ਪਰੌਨਟੇ ਅਤੇ ਅਲੂ ਗੋਬੀ ਹੰ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਮੋਟਾ ਹੋ ਜਾਵਾਗਾ ।ਕਿੳੁਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਜਿਅਾਦਾ ਖਾਵਾਂਗਾ। ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਦ ਮੈਂ ਸ੍ੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਬ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਲੰਗਰ ਅਤੇ ਪਰਸ਼ਾਦ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਰਤਨ ਦਾ ਅਾਨੰਦ ਲਵੰਗਾ। ਅਾਗਲੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਰਿਖਸ਼ੇ ਤੇ ਬੈਠਕੇ ਜਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਦੇਖਣ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਜਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਬਾਰੇ ਪੱਤਾ ਹੈ ਕਿੳਕਿ ਮੈਂ ਪੁੰਜਾਬੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਿਹਾਣੀ ਪੜੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਪੁੰਜਾਬ ਦੇ ਸਕੂਲ ਜਾ ਕੇ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕੀ ਪੁੰਜਾਬ ਦੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਸਕੂਲਾ ਨਾਲੋ ਕਿਵੇ ਅਲੱਗ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਪੁੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਬੋਲਾਂਗਾ ਕਿੳਕਿ ਇੱਚੇ ਮੈਂ ਅਬਿਅਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। 

ਮੈਂ ਅਾਪਣੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾ ਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗਾ ਅਤੇ ੳੁਹਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵਕਤ ਬਤਾਵਾਂਗਾ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਗੱਲ ਬਾਤ ਕਰਾਂਗੇ।