ਸਤ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਜੀ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਅਟਲ ਹੈ. ਆਜ ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਸਰੇਆ ਨੂ ਇਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਖਾਣ ਕਰੇਗਾ. ਦਿਨ ਚਾੜ ਰਿਹਾ ਹੈ ਪਰ ਦੁਪ ਹੱਲੇ ਇਕ ਪਹਾੜ ਦਾ ਪਿਛੇ ਹੈ. ਅੰਬਰ ਦਾ ਰੰਗ ਬਦਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਮਹਾਸਾਗਰ ਤੋਂ ਇਕ ਟਾਂਡਾ ਹਵਾ ਚਲ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਤੁਸੀਂ ਹਯਾਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਨ ਸਕਦੇ ਜਾਦੂਨ ਕਸਬਾ ਉਠ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਆਦਮੀ ਤੇ ਔਰਤ ਕਮ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ. ਦੁਕਾਨ ਖੋਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਆਫਿਸ ਪੋੰਛ ਰਹੇ ਹਨ, ਬਚਿਆਂ ਨੂ ਸਕੂਲ ਪੇਜਦੇ ਹਨ. ਡਾਕ ਤੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਬਾਤ ਰਹੇ ਹਨ. ਕੁਝ ਵਡੇ ਹਨ ਕੁਝ ਛੋਟੇ, ਕੁਝ ਚੀਤੇ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਰੰਗ ਦੀ ਹਨ. ਡਾਕ ਤੇ ਉਪਰ ਇਕ ਹਰਾ ਆਦਮੀ ਖੜਆ ਹੈ. ਇਕ ਹਰਾ ਮੁਜੱਸਮਾ ਪੀਟਰ ਪਾਨ ਦਾ. ਓਸ ਤੋਂ ਪਿਛੇ ਖ਼ਾਸਬਾ ਹੈ. ਚਿਟੇ ਚਿਟੇ ਇਮਾਰਤਾ, ਸਿਰਿਫ਼ ਇਕ ਤੇ ਦੋ ਮੰਜਲ ਦੇ. ਕਾ ਇਦਰ ਹਰਾ ਹੈ, ਓਦਰ ਜਰਦ ਹੈ. ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਸਰਕਾ ਓਪਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਲਦੇ. ਛੋਟੇ ਦਰਖਤ ਹੈ ਤੇ ਏਨੀਮਲ੍ਸ, ਗੋਤ ਤੇ ਕੁਤੇ ਤੇ ਬਿਲੀ. ਪਹਾੜ ਤੇ ਇਕ ਮੰਤ੍ਹਰ ਹੈ ਜਿਥੇ ਲੋਕ ਜਾਂਦੇ ਸਿਮ੍ਰੇਨ ਤੇ ਬਾਨੀ ਵਾਸਤੇ. ਓਪਰ ਸਰ੍ਕ ਚਾਲਾਂ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਹੈ. ਲੋਕ ਘਿਰ ਸਕਦੇ ਪਰ ਹਰ ਸਨੀਚਰਵਾਰ ਸਾਰੇ ਜਾਣੇ ਮੰਤ੍ਹਰ ਜਾਂਦੇ. ਇਹ ਅਸਥਾਨ ਦਾ ਨਾਂ ਸਿਮੀ ਇਲੈੰਡ ਹੈ. ਸਿਮੀ ਇਲੈੰਡ ਇਕ ਜਜ਼ਰੀਆ, ਮੇਦੀਤ੍ਤਾਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਹੈ. ਮੈਂ ਤਿਨ ਸਾਲ ਪਹਲਾ ਗਇਆ ਸੀ.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment