ਸਤ ਸੀ੍ ਅਕਾਲ। ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਨਿਖਿਲ ਸ਼ਾਹ ਹੈ। ਮੈਂ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਹਾਂ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਹਨ। ਮੈਂ ਮੁੰਬਾਈ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਮੁੰਬਾਈ ਮਾਹਾਰਾਸ਼ਤਰਾ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮੁੰਬਾਈ ਸਾਹਿਲ ਤੋਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਜੂਹੁ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਤੇ ਹਾਂ। ਜੂਹੁ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ-ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਹੈ। ਸਦਾ ਦਿਨ ਜੂਜੁ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਬਹੁਤ ਸੰਘਣਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੌਸਮ ਚੰਗੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਹੈ। ਹਵਾ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਨਾਹੀਂ ਤੇ ਠੰਢ ਵੀ ਨਾਹੀਂ। ਹੁਣ ਸ਼ਾਮ ਹੈ। ਹੁਣ ਦਿ੍ਸ਼ ਬਹੁਤ ਖੁਬਸੂਰਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਅਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਪਰ ਇੱਥ ਬਹੁਤ ਚੀਜ਼ੇ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਨਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ -ਬਹੁਤ-ਬਹੁਤ ਠੰਢੀ ਹੈ। ਪਰ ਨੰਨੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਕੋਈ ਫਿਕਰ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹਨ। ਤੋੜੀ ਦੂਰ ਤੋ। ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਤੇ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਇਕੱਠੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਕੁਸ਼ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਭੁੱਖਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਖਾਣਾ ਦੇ ਦੁਕਾਨ ਹਨ। ਉਹ ਪਿਕੀ ਹੈ। ਉਹ ਕੁਲਫੀ ਨਾ ਚਾਹੁਦਾ, ਤੇ ਬਰਫੀ ਵੀ ਨਾ ਚਾਹੁਦਾ। ਉਹ ਪਾਵ ਬਹਾਜੀ ਚਾਹੁਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਪਾਵ ਬਹਾਜੀ ਖਾਰੀਦ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪੰਜ ਗਾਵਾਂ ਇੱਥੇ ਚਹਿਲ ਕਦਮੀ ਹਨ। ਘੋੜੇ ਵੀ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਛੋਤੇ ਭਰਾ ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੁਦਾ ਹੈ। ਮੈ ਤੇ ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਇਹ ਦਿ੍ਸ਼ ਦੇਖਣ ਯੋਗ ਹੈ।
No comments:
Post a Comment