ਸਤ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਜੀ. ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਹੈ. ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਦਾ ਨਾਂ ਨਿਕ ਵਾਂਗ ਹੈ. ਸਾਡੇ ਦੋਸਤੀ ਦਸ ਸਾਲ ਦਾ ਹੈ. ਮੈ ਓਸਨੂ ਸਕੂਲ ਵਿਚ ਮਿਲਿਆ. ਸਕੂਲ 'ਚ ਸਾਡੇ ਕ੍ਲਾਸਾਂ ਇਕਤੇ ਸੀ. ਓਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹੁਮਾਨਿਤੀਏਸ ਦਾ ਕਲਾਸ ਵਾਸਤਾ ਪਰਦੇ ਸੀ. ਹਰ ਸਨਿਚਰਵਾਰ ਕਦੀ ਕਦੀ ਓਸ ਦਾ ਘਰ, ਕਦੀ ਕਦੀ ਮੇਰਾ ਘਰ ਸਵਾਰੇ ਮਿਲਦੇ ਤੇ ਪਰਦਾ ਸੀ. ਓਸ ਦਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕੋਇਰ ਵਿਚ ਗਾਨਾ ਗਾਂਦਾ ਸੀ. ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਬਾਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਕੋਇਰ ਕੋਮ੍ਪੇਤੀਸ਼ੁਨ ਕਰਦੇ ਸੀ. ਅਸੀਂ ਦੋਨੋ ਬੇਸ ਸੀਗੇ. ਸਾਡੇ ਕਲਾਸ ਵਿਚ ਨਿਕ ਸਬਸੇ ਸਿਆਣਾ ਬਚਾ ਸੀ. ਅਜ ਓਹ ਯੇਲ ਯੂਨਿਵੇਰ੍ਸਿਟੀ ਵਿਚ ਕੇਮਿਸਤਰੀ ਪਰਦਾ ਹੈ. ਹੀ ਸਕੂਲ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਦੋਨੋ ਕ੍ਰਯੂ ਟੀਮ ਵਿਚ ਰੋਵ ਕਰਦੇ ਸੀ. ਹਰ ਰੋਸ ਤਿਨ ਕੇੰਤੇ ਵਾਸਤਾ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਕ੍ਤੀਸ ਜਾਂਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ. ਅਠ ਜਾਣੇ ਇਕ ਬੇਰੀ ਵਿਚ, ਨਿਕ ਸਬ ਤੋਂ ਪਿਛੇ ਕ੍ਯੂਨਕੇ ਓਸ ਦਾ ਸਬ ਤੋਂ ਬਰਾ ਤਾਕਤ ਸੀ. ਮੈਂ ਸਬ ਤੋਂ ਅਗੇ ਬਾਥਦਾ ਕੁੰਕੇ ਮੇਰਾ ਤਿਮਿੰਗ ਚੰਗਾ ਸੀ. ਖੇਡਨ ਵਾਸਤੇ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਬਾਦ ਅਸੀਂ ਵਿਡੋ ਗੇਮਾਂ ਖੇਡਦੇ. ਕਦੀ ਕਦੀ ਹੇਲੋ, ਕਦੀ ਕਦੀ ਦੂਸਰਾਂ ਗੇਮਾਂ. ਅਸੀਂ ਮੂਵੀ ਵੀ ਦੇਕ ਜਾਂਦੇ ਸੀ. ਇਕ ਹੋਰ ਚੀਜ, ਅਸੀਂ ਗਦੀ ਚਲਾਨ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੁਰਾਂਫਿਰਨ ਇਕ, ਦੋ ਕੇੰਤੇ ਵਾਸਤੇ. ਓਸ ਦਿਨ ਕਿਸ ਚੀਜ ਅਸੀਂ ਗਲਬਾਤ ਕਰਦੇ. ਸਾਡੇ ਅਸੰ, ਡਾਰਾਂ, ਤੇ ਸੁਫਨਾ. ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਰਾਂ ਰਹਾਂਗੇ. ਇਹ ਮਨੁ ਪਤਾ ਹੈ.
No comments:
Post a Comment