scene

ਸਤ ਸੀ੍ ਅਕਾਲ, ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਨਿਖਿਲ ਸ਼ਾਹ ਹੈ।  ਮੈਂ ਯੂਨਿਵਰਸਿਟੀ of ਮਿਸ਼ਿਗਨ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹਾਂ।  ਮੈਂ ਅਜ ਇੱਕ ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।  ਬਹਾਰ ਬਹੁਤ ਬਹੁਤ ਬਰਾਫ ਪੈ ਰਹੇ ਹਨ।  ਬਹਾਰ ਦਾ ਮੌਸਮ ਬਹੁਤ ਠੰਦ ਹੈ।  ਸਭ ਦੇਖਦਾ ਬਸ ਬਰਾਫ ਹੈ।  ਵਜ੍ਹਾ ਸਿਰਫ ਰੁਪਹਿਲੀ ਹੈ।  ਮੈਂ ਬਹਾਰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਲੋਗ ਹਨ।  ਛੋਟੇ - ਛੋਟੇ ਬਚੇ ਬਹਾਰ ਧੋੜਦੇ ਹਨ।  ਬਹੁਤ ਖੇਡ ਕਰਦੇ ਹਨ।  ਬਚੇ ਬਰਾਫ ਦੇ ਭਿੜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।  ਮੁੰਡੇ vs. ਕੁੜੀਆਂ।  ਕੁੜੀਆਂ ਜਿੱਤ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।  ਬਚੇ ਦੇ ਇਲਾਵਾਂ ਬਹੁਤ ਲੋਗ ਹਨ।  ਇੱਕ ਔਰਤ ਧੋੜ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਡੇਗ ਰਹੀ ਸੀ।  ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁੰਡੇ ਹਸ ਰਹੇ ਹਨ।  ਔਰਤ ਨੇ ਉਹ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਲੜ ਰੀ ਹੈ।  ਬਹੁਤ ਲੋਗ ਬਰਾਫ ਤੇ ਸਕੇਠ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।  ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਬ ਮੁੰਡੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ।

ਮੈ ਅੰਦਰੋਂ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਬਿਮਾਰ ਹਾਂ। ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ।  ਮੈਂ  ਅੰਗੀਠੀ ਦੇ ਕੋਲ ਹੈ।  ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਬਹੁਤ ਕੁਸ਼ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ, ਇੱਕ ਕਾਪੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਟੀਵੀ ਹਨ।  ਮੈਂ ਕਿਤਾਬ ਪੜ੍ਹਨਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮੈਂ ਕਵਿਤਾ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।  ਮੇਰੀ ਕੋਲ ਚਾਹ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਚੌਕੋਲਠ ਹਨ।  ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਹਨ।  ਮੈ ਕਿਤਾਬ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਚਾਹ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਅਜ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਦਿਨ ਹੈ।